Koła, linie i proste geometryczne kształty – ułożone z pozorną prostotą, ale z precyzją, która zdradza designerskie oko. Kolory? Czyste, zdecydowane, radosne – ale nie krzykliwe. To paleta, która mogłaby wisieć na ścianie galerii sztuki – a zamiast tego leży na podłodze, bo tam dzieje się prawdziwe życie.

Bo ten dywan nie jest do podziwiania zza sznurka. Jest do chodzenia, leżenia, turlania się, budowania na nim wież z klocków i rozkładania kolejki. Jest do życia.

I właśnie o to chodziło twórcom Bauhausu – sztuka nie powinna wisieć za szkłem. Powinna być częścią codzienności.

To nie jest po prostu dywan. To pierwsza lekcja designu, podana w najlepszy możliwy sposób – przez dotyk, kolor i zabawę.